Αυτό είναι ένα Fiat Jolly του 1959 σε χρώμα κοραλί.
Έχει δικύλινδρο κινητήρα 22 ίππων,
πιάνει 105 χλμ. την ώρα, χωρίς πόρτες.
Έχει ένα προστατευτικό σε περίπτωση ατυχήματος,
να κρατήσει λίγο τα παιδιά σου
πριν χαθούν κι αυτά στη λήθη.
Μόνο 100-200 Fiat Jolly κατασκευάστηκαν,
τα οποία σήμερα είναι περιζήτητα.
"Jolly" είναι "πλακατζής" στα ιταλικά.
Σημαίνει επίσης κάτι ανάλαφρο, αστείο ή όμορφο σε διάφορες γλώσσες.
Το "παλαβό" θα ταίριαζε καλύτερα.
Ακόμα κι οι Ιταλοί διαφωνούν γι' αυτό.
Τι είναι αυτό; Είναι τόσο μικρό!
Μα είναι τόσο όμορφο.
Τα καθίσματα τα είδες;
Καλά δεν είναι και Cadillac!
Δεν είναι κανονικό αμάξι, οπότε τι μου λες;
Πού θες να πας μ' αυτό; Στις Άλπεις;
Αυτό είναι για την παραλία!
Άμα σ’ αρέσει, καλώς. Εμένα δε μ' αρέσει καθόλου.
Ωραία. Πήγαινε με τα πόδια.
Μπρος.
Το αμάξι αυτό είναι σαν κουτάβι που τρίβεται
γιατί θέλει χάδια.
Ο Χίτλερ θα το λάτρευε.
- Εμπρός; - Λούι; Εδώ Τζέρι.
Τζέρι, τι έγινε;
Λέγαμε να βγούμε με το σκάφος σου…
Ναι.
Καφετιέρα έχεις στο σκάφος;
Έχω. Μπορώ να σου φτιάξω καφέ, φυσικά.
Ωραία. Έρχομαι.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Μαζί μου, ο Λούι Σι Κέι.
Είναι εξαιρετικός σταντ απ κωμικός,
σεναριογράφος, ηθοποιός και σκηνοθέτης δικής του σειράς
που λέγεται Louie.
Σήμερα
θα δείτε τον Λούι να κάνει κάτι που δε φανταζόσαστε ότι κάνει.
Είμαστε έτοιμοι;
Διαφορετικά δε θα ήσουν εδώ.
Έχω αμάξι.
Θεέ μου. Τι μηχανή έχει εκεί μέσα;
- Δικύλινδρη. - Δικύλινδρη;
- Σαν παλιά μοτοσικλέτα. - Ναι.
Ένας για τον καθένα μας.
Φαντάζεσαι να μπεις σε μια αντιπροσωπεία και να πεις "Αυτό θέλω!"
Και στο χιόνι; Πώς είναι η ψάθα;
- Πώς είναι η ψάθα στο χιόνι; - Πώς;
- Έτσι βάζεις μπροστά; - Ναι.
Πω πω.
Δε θα το πιστέψεις, αλλά κινούμαστε.
Απίθανο.
Παραλίγο να μας πατήσει το ποδήλατο.
Τι κόρνα!
Νιώθω σαν να ’μαι στην Ιταλία.
Πρέπει να φαίνεται αστείο.
Απ’ έξω; Ναι, είναι γελοίο.
Το χειρότερο αμάξι στο Μανχάταν.
Δυσκολεύομαι να βρω κάτι πιο ακατάλληλο.
Μου αρέσει που μπορώ να πιάσω τον δρόμο.
- Ναι, μπορείς. - Μπορείς να παίξεις πόλο.
Έλα τώρα!
Πώς να θυμώσεις μ’ αυτό το αμάξι;
Κοίτα πού είναι οι άνθρωποι.
Το πρόσωπό μου είναι στο ύψος του κώλου του.
- Έλα, ζούλα τον. - Όχι, φοβάμαι.
Γνωριζόμαστε εδώ και…
- Είκοσι χρόνια; - Πιο πολύ.
Γιατί άνοιξα το σόου σου στο Stitches στη Βοστώνη.
Κι ήμουν 19 χρονών.
Νιώθεις Νεοϋορκέζος;
Σίγουρα, εδώ είναι το σπίτι μου.
Η Βοστώνη φαντάζει μακρινή.
Ύστερα, μικρός, πήγα στη Βοστώνη από το Μεξικό.
Και τι θα ήθελες να μάθεις για μένα;
Γιατί ο καλεσμένος να είναι πιο ενδιαφέρων από τον οικοδεσπότη;
Ήθελα απελπισμένα να σπουδάσω σκηνοθεσία στη Νέα Υόρκη.
Απελπισμένα. Αλλά δεν μπόρεσα να συμπληρώσω το έντυπο στο σχολείο μου.
Ύστερα μου έπεσε φαγητό πάνω στο έντυπο.
Δε θα τα κατάφερνα ποτέ.
Πόσα χρόνια θα συνεχίσεις τη σειρά;
Εφτά, οκτώ το πολύ.
Γιατί; Γιατί θα τη σταματούσες;
Κι εσύ σταμάτησες.
Ναι, αλλά αυτή είναι αλλιώτικη.
Μπορεί να εξελιχθεί με σένα.
Στη δική μου ήταν τέσσερις εργένηδες που ζούσαν με συγκεκριμένο τρόπο.
Να τους βλέπαμε και στα 50 τους;
Θα το ξυρίσεις ποτέ;
Το έκανα κάποτε για μια ταινία.
Το πιγούνι μου πάει από εδώ στο λαιμό μου.
Εμένα μου φαίνεται ωραίο.
Ευχαριστώ.
Οι πιο πολλοί κωμικοί δεν έχουν γένια.
- Πού το βασίζεις αυτό; - Δε συνηθίζεται.
Το έχεις ξανασκεφτεί ή απλά το είπες τώρα;
Θυμάσαι που ο Κρις Ροκ στο Saturday Night Live
λέει στον Λορν "Θα κρατήσω το μουστάκι και το γενάκι".
Κι αυτός του απάντησε "Στην κωμωδία, φοράμε ψεύτικα μούσια".
Αν μας χτύπαγε ένα SUV, μόνο λεκέδες θα έμεναν από μας.
Ναι.
Θα ήμασταν μόνο ροζ και κόκκινες κηλίδες με δόντια πάνω τους.
Κι ένα σήμα Nike.
Θα μας έφτιαχναν εκκλησάκι;
Κανείς δε θα το έκανε.
Έχεις προσέξει τα λευκά ποδήλατα; Τέτοια είναι.
Αν πεθάνεις πάνω σε ποδήλατο;
- Θεέ μου. - Συμφωνώ, είναι άσχημο.
Πρέπει να πηγαινοερχόμαστε στη δουλειά όλοι μες στην κατάθλιψη;
Καμιά φορά είσαι άτυχος.
ΠΡΟΒΛΗΤΑ ΕΞΗΝΤΑ
- Αυτό είναι το δικό σου; - Όχι.
Αυτό είναι το Utopia 3.
Δεν είναι η χειρότερη επιγραφή σε σκάφος;
Είναι η πιο άσχημη… Σαν ντίσκο στη Γερμανία.
Όσοι έχουν σκάφη δεν έχουν γούστο.
Πονάει ο κώλος μου.
Απ’ την ψάθα;
Ελπίζω.
Τι θα άλλαζε στη ζωή σου
αν ήσουν εκατό φορές πιο πλούσιος;
Θα έκανα δικά μου πράγματα.
Θα έκανα ταινίες με δικά μου χρήματα μάλλον.
Ο Μπιάλιστοκ είπε "Μην επενδύεις ποτέ στο σόου".
Δεν είναι φοβερό πρότυπο;
Με εντυπωσιάζει αυτή η τεράστια κατασκευή.
Ξεχωρίζει πιο πολύ απ' όλα στο ποτάμι του Μανχάταν.
Πιάνει ένα μπαλάκι του γκολφ. Αυτό κάνει μόνο.
Δε θέλουμε να γεμίσει το ποτάμι μπαλάκια.
Πλάκα δε θα είχε να γέμιζε μπαλάκια;
- Το ποτάμι. - Ναι.
Θα πηγαίναμε με τα πόδια ως το Νιου Τζέρσι πάνω σε μπαλάκια.
Ή θα τα πετάγαμε από εκεί εδώ.
- Ο Λάρι έπαιζε γκολφ. - Όντως.
Με τον Λάρι έχω την εξής σχέση:
Τις προάλλες μιλάγαμε στο τηλέφωνο μισή ώρα και δεν αναφέρθηκε.
Πού πάμε; Πηγαίναμε λάθος;
Όχι, νομίζω ότι θα σου πήγαινε πολύ αυτό.
Τα χρώματα με τα μαλλιά σου.
- Δε μου πάει το πορτοκαλί. - Ναι; Μα είσαι πορτοκαλής.
Γι' αυτό. Παραπάει. Κι ας είναι καλό. Είναι υπερβολή.
Ο Άλεξ ζει στο σκάφος του.
Με βοηθάει με το δικό μου.
Πολύ όμορφο! Ξέρεις με τι μοιάζει;
- Το Όρκα από τα Σαγόνια του Καρχαρία. - Μ' άρεσε.
Σκύβεις ποτέ να πεις "Είναι έξι μέτρα", "Όχι, οκτώ μέτρα";
"Οκτώ μέτρα".
Το σουέντ δεν είναι κατάλληλο για εδώ.
Όχι, δεν είναι.
Τα βλέπεις αυτά;
Είναι μπαλόνια.
Μόλις περάσουμε αυτό το μεγάλο σκάφος, πρέπει να τα τραβήξουμε πάνω.
Αυτό μόνο. Εμπρός, πειρατές μου.
Για πάμε λοιπόν.
Βολβός ματιού-παιχνίδι. Τον χρειάζεσαι;
- Όχι, άσ' τον. - Έγινε.
Έτσι βλέπω τι γίνεται εδώ κάτω.
Πω πω.
- Το ανοιχτό κατάστρωμα. - Αυτό δε φαίνεται εύκολο.
Όποτε έρχομαι με τα παιδιά και βγαίνω εδώ,
- τους ουρλιάζω να σκάσουν. - Ναι.
Όταν μιλάνε λέω "Σκάστε. Δυσκολεύετε την κατάσταση!
Σας αγαπάω. Σταματήστε".
Σου αρέσουν τα σκάφη γιατί δείχνεις ωραίος πάνω στο σκάφος.
- Ίδιος ο Κουίντ απ' τα Σαγόνια. - Ναι.
Κάνουμε όπισθεν.
Κοιτάζεις γύρω γύρω σαν φυγάς.
Απλώς αναπνέω.
Άσχημη μέρα σήμερα, γ…
Με πάει προς αυτά τα ξύλα που σαπίζουν.
- Γιατί δεν τα πετάνε; - Θα ήταν δύσκολο.
Σαν να βγάζεις δόντια από το κεφάλι ενός φιδιού, ξέρω γω.
Ρισκάρεις με το σκάφος;
Κάθε φορά που βγαίνεις μ' αυτό.
Τι ωραία που το είπες αυτό!
- Ευχαριστώ. - Αριστοτεχνικό.
Και τώρα πρέπει να ανεβάσεις τα μπαλόνια.
Σαν τον Ρίτσαρντ Ντρέιφους στα Σαγόνια.
"Εσείς τα κολεγιόπαιδα δεν παραδέχεστε το λάθος σας".
- Έχασα τα μπαλόνια. - Τα έχασες;
Έπαιζα με τον βολβό ματιού.
- Χάθηκαν; - Ναι.
Δεν πειράζει.
Τώρα πάμε με 16 κόμβους, πολύ καλό για ποτάμι.
- Το διασκεδάζεις; - Πολύ.
- Γιατί; - Παλιά δεν μπορούσα να το κάνω αυτό.
Είναι απίστευτο να παίρνεις ένα σκάφος…
να μαθαίνεις σιγά σιγά όλες αυτές τις μ…
Όσα πιο πολλά ξέρεις, μπορείς να πας παντού.
Το λατρεύω αυτό. Και να βγαίνω στο ποτάμι.
Είμαι μόνος μου εδώ πέρα.
- Θα τα κλείσεις όλα; - Τα πλαϊνά.
Σαν τα μπουφάν των παιδιών.
Με το κεφάλι κάτω στους 20 κόμβους.
Με το κεφάλι κάτω.
Πόσα επεισόδια έχεις έτοιμα στο μυαλό σου;
Δέκα. Έχω τελειώσει το γράψιμο.
Προσέλαβα καινούργιο κόσμο.
Κάθονται στον καναπέ μου, ενώ γράφω. Έχω κάποιον να μιλήσω.
Αυτή τη φορά πήρα τον Στίβεν Ράιτ.
Ναι;
Όταν ξεκίνησα να κάνω σταντ απ, ήταν το ίνδαλμά μας.
Κι είπες να τον ξεφτιλίσεις, βάζοντάς τον να δουλέψει για σένα στον καναπέ.
Εμφανιστήκαμε μαζί με τον Στίβεν
στο γήπεδο ενός πανεπιστημίου, το Γκέιτορ Γκράουλ.
Ογδόντα χιλιάδες άτομα.
Εκεί είχε βγει και ο Τζορτζ Μπερνς.
- Τι έκανε αυτός στο Γκέιτορ Γκράουλ; - Είκοσι λεπτά.
Είπε μια φοβερή ατάκα.
Μας ρωτούσαν "Πώς είναι να εμφανίζεσαι σαν κωμικός σε 80.000 άτομα;"
- Ναι. - Κι ο Στίβεν είπε
"Όταν κολυμπάς στον ωκεανό, δεν έχει σημασία πόσο βαθύς είναι.
Απλά κολυμπάς".
Φρικάρω όταν περνάω κάτω από μεγάλες γέφυρες.
Παίζει ένα σποτάκι για ένα φάρμακο που το λένε Τσάντιξ.
Απαριθμούν όλες τις παρενέργειες,
η χειρότερη ιδέα για κωμωδία.
Ναι, σίγουρα.
Δεν έχω ξανακούσει να λένε "Μπορεί να έχετε περίεργα όνειρα".
- Περίεργα όνειρα. - Ναι.
- Υπάρχουν όνειρα που δεν είναι περίεργα; - Ναι.
Φαντάζομαι ένα τηλεφωνικό κέντρο στην Τσάντιξ,
κι ο κόσμος να τηλεφωνεί και να λέει τα όνειρά του.
Το βρίσκεις περίεργο αυτό; Έχω ένα με πόδια ουρακοτάγκου.
Όχι, το έχω δει κι εγώ.
Δεν είναι περίεργο.
Ας αγκυροβολήσουμε κάπου εδώ.
Καλό ακούγεται.
- Δεν αντέχω οικονομικά το σκάφος. - Ε;
- Λάθος που το πήρα. - Έλα!
Μόνο αν αντέχεις 10 γιοτ, πρέπει να αγοράζεις ένα.
- Έτσι λένε. - Το βρίσκω βλακώδες.
- Ναι; Εντάξει. - Ναι.
- Όταν πέσει στο νερό, κάνε κατά εκεί. - Εντάξει.
Αν η αλυσίδα πάει στο πλάι, κάνε προς τα εκεί ή προς τα εκεί.
Έχω χάσει μια άγκυρα εδώ.
Θα τη βρει ο Τζέιμς Κάμερον.
- Λοιπόν, θες καφέ; - Ναι.
- Καπουτσίνο ή εσπρέσο; - Καπουτσίνο.
- Σου αρέσει η ύλη, ε; - Μ' αρέσουν τα μηχανήματα.
Ό,τι κάνει να συμβούν πράγματα.
Περίμενα το σχολικό με τα παιδιά,
πέρασε ένας σκύλος με το αφεντικό του στο λουρί.
Ένας με έναν σκύλο στο λουρί.
"Το αφεντικό του στο λουρί";
Το είπα ανάποδα και πήγα να το διορθώσω.
Μ' αρέσει που όταν ο σκύλος προχωράει μες στο δωμάτιο
και τον σταματάς, δε συνεχίζει τον δρόμο του.
- Ό,τι κι αν διέκοψες, χάθηκε. - Ναι.
Πηγαίνω σε τρισδιάστατες ταινίες, μαστουρωμένος.
Μαστουρωμένος ή φαγωμένος;
Ναι, φαγωμένος για να δω τρισδιάστατη ταινία.
- Έχεις στιλ πάντως. - Ναι.
Όταν τα παιδιά είναι μαζί μου καιρό
και μετά πάνε στη μαμά τους
κι εγώ έχω μια μέρα κενή πριν δουλέψω ξανά ή κάνω κάτι,
κάνω έναν μπάφο και βλέπω μια 3D ταινία.
Φέρνεις σνακ μαζί σου ή όχι;
Ναι, δε θέλω να αγοράζω απ' το σινεμά μαστουρωμένος.
Μου είναι εφιαλτικό να μιλήσω σε ξένο μαστουρωμένος.
Επειδή δε θα τον πιάνεις;
Ναι, όλα είναι λάθος.
Με κοιτάνε σαν τρελό, ή έτσι νομίζω.
Και το χειρότερο είναι να με αναγνωρίσουν
μια που είμαι γνωστός,
και να λένε "Θεέ μου!" κι εγώ να είμαι μαστουρωμένος.
Τότε γιατί πας στο σινεμά;
Το έχω κάνει επιστήμη.
Αγοράζω εισιτήριο online.
Το εκτυπώνω, το βάζω κάθε φορά στην ίδια τσέπη,
να μην πουν "ο μαστουρωμένος δεν το βρίσκει".
Αυτή είναι η δουλειά της τσέπης.
- Να έχει αυτό το εισιτήριο. - Ένα για έναν τύπο.
Ναι. Αγοράζω διάφορα γλυκά και λιχουδιές.
Π.χ., παγωτό ξυλάκι.
Το βάζεις σε μια τσέπη, ένα Snickers π.χ.
- Φοράς σακάκι. - Σαν βομβιστής αυτοκτονίας.
Ναι.
Κάθε πράγμα… Ο εκπυρσοκροτητής εδώ.
Ίδια προετοιμασία κάνουμε.
Καλώ την Uber να με πάρει.
Κατεβάζω το παράθυρο ως τη μέση
και κοιτάζω τον κόσμο στο Μανχάταν.
Όταν είσαι μαστουρωμένος είναι φοβερό θέαμα.
Ο κόσμος που κρατάει τις τσάντες του,
"Δεν είμαστε παρά σκουλήκια που κουβαλάνε το γεύμα τους".
Μπαίνω, δείχνω το χάρτινο εισιτήριό μου.
Φοράω τα έξαλλα γυαλιά και κάθομαι έτσι.
Και το πιο καλό απ' όλα… Γι' αυτό πάω.
Δείχνουν τρέιλερ σε κανονικό μέγεθος. Εσύ ξεχνιέσαι.
Όταν έρθει η ώρα για την ταινία, η οθόνη μεγαλώνει
και βάζουν την αντίστροφη μέτρηση,
οι αριθμοί έρχονται καταπάνω σου.
Γίνονται όλα μπλε και πεντακάθαρα. Τρελαίνομαι.
Είναι το αγαπημένο μου πράγμα στη ζωή.
Πρώτα το σεξ, μετά η κωμωδία, όταν είναι καλή…
- Σεξ. - Ναι.
- Κωμωδία. - Ναι.
Οι μπλε αριθμοί.
- Ναι, το σεξ αρχίζει να πέφτει. - Το σεξ πέφτει.
- Ναι. - Κρίμα.
- Όταν το σεξ πάει κάτω από τους αριθμούς… - Ναι.
- τότε, ξέρεις… - Θα είναι ώρα να τα παρατήσεις.
Ξέρεις τι είπα μικρός πριν ακόμα πω "μαμά" ή "μπαμπά";
"Άντε και γ…";
"Αφήστε με ήσυχο".
Απίστευτο. Θεέ μου.
Αυτό δεν είναι το μότο των σταντ απ;
Αφήστε με ήσυχο, εντάξει;
Λένε ότι τα παιδιά μεγαλώνουν πολύ γρήγορα.
Εγώ νιώθω ότι αντέχω μία χρονιά μόνο από κάθε ηλικία. Δεν μπορεί…
Όχι άλλο εννιάχρονο. Κουράστηκα. Φέρτε μου ένα δεκάχρονο.
Εμένα μου λείπουν οι παλαιότερες εκδοχές.
- Φυσικά. - Κοιτάζω πίσω.
- Όλα μπορείς να τα νοσταλγήσεις. - Ακόμα και τα κακά.
Σήμερα το σκεφτόμουν, γιατί η μεγάλη πάει γυμνάσιο.
Είναι σκέτη ταλαιπωρία το πρωί
κι είπα "Θα είναι δύσκολος χειμώνας".
Κι αμέσως σκέφτηκα "Θα μου λείψει αυτό.
Κάποτε δε θα μπορώ να το κάνω".
Πολύ βαθιά σκέψη, Λούι.
- Καλό, ε; - Πολύ καλό, φίλε.
Η σκιά της γέφυρας Τζορτζ Ουάσινγκτον από πάνω μας.
Μια τρομακτική στιγμή γέφυρας.
Ωραία η Ρίβερσαϊντ Ντράιβ εδώ πάνω.
- Λατρεύω τα κτίρια. - Ναι.
Η Νέα Υόρκη με τρελαίνει. Την αγαπώ αυτή την πόλη.
Μ' αρέσουν τα διάφορα χρώματα στα τούβλα και οι υδατόπυργοι.
Τα δέντρα και τα βράχια πριν το ποτάμι.
Κάποτε το σκάφος κόλλησε στη λάσπη, στο Χάρλεμ.
Πρώτη φορά με τα παιδιά στο σκάφος.
Βλέπω έναν μικρό κόλπο και λέω
"Πάμε σ' εκείνον τον κόλπο, θα φτιάξω μακαρόνια με τυρί".
- Χαιρόμουν που τους έδειχνα το σκάφος. - Ναι.
Είχα και άγχος να τους αρέσει.
Πέσαμε όμως στη γ… λάσπη.
Κατευθείαν στη λάσπη δηλαδή.
Είχε άμπωτη. Το έλεγε κι ο χάρτης.
ΧΑΡΤΗΣ: ΠΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΤΕ
Ήμουν μες στη λάσπη.
Είναι ένα πάρκο στα 10 μέτρα, ο κόσμος ψήνει.
Κι ο φύλακας του πάρκου φωνάζει
"Θα μείνετε εκεί ως τα μεσάνυχτα. Έχει άμπωτη".
Τα παιδιά μου κλαίνε. Του κάνω νόημα να σκάσει.
Καλώ την ακτοφυλακή στον ασύρματο.
Νόμιζα ότι θα με βγάλουν. Ούτε που απάντησαν.
ΓΥΡΙΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΣΗ ΩΡΑ
Το νερό έχει τραβηχτεί τόσο, που η λάσπη με έχει περικυκλώσει.
Το σκάφος της αστυνομίας είναι στο νερό.
Κι ο τύπος φωνάζει "Τα παιδιά σου είναι καλά;"
Λέω "Μια χαρά".
Μου λέει να βγω να βαδίσω στη λάσπη.
Βάζω ένα κοντάρι. Σαν κινούμενη άμμος!
- Ναι. - Θα πέθαινα στη λάσπη.
Ο κόσμος στο πάρκο έχει καταλάβει πια ποιος είμαι.
Ρωτάνε οι μπάτσοι "Πεινάνε τα παιδιά;" Λέω "Ναι…"
Η γεννήτρια δε δούλευε, δε γινόταν να μαγειρέψω.
Άρα έχουμε μόνο άβραστα μακαρόνια και νερό.
Οι αστυνομικοί πάνε σ' ένα μαγαζί
και μας παίρνουν κοτόπουλο κι άλλα πολλά.
Τώρα όμως μας χώριζε μια μεγάλη έκταση λάσπης.
Έπρεπε να πετάξω ένα σκοινί.
Τους το πετάω και δε φτάνει ως εκεί.
Το τραβάω πίσω, έχω γεμίσει λάσπη.
Κρεμάω μια κατσαρόλα από το σκοινί. Προσπαθώ να την πετάξω απέναντι.
Ο κόσμος στην ακτή φωνάζει "Μπορείς, Λούι!"
Όλοι οι ισπανόφωνοι του Χάρλεμ.
Κι όταν έπεφτε στη λάσπη, "Είσαι άχρηστος!"
Με γιουχάρανε όλοι.
Κάποια στιγμή περνάει ένας ψαράς.
Οι αστυνομικοί τον ανεβάζουν στο σκάφος τους,
και μου πετάει ένα σκοινί μ' ένα βαρίδι.
Έδεσα το σκοινί στο δικό του και το τράβηξε στο σκάφος τους.
ΦΑΓΗΤΟ ΣΕ ΠΑΚΕΤΟ
Έδεσαν μια σακούλα σκουπιδιών με φαΐ,
εγώ στεκόμουν πίσω στο σκάφος.
Ήταν το πιο κουραστικό πράγμα στη ζωή μου.
Ήθελα όμως να ταΐσω τα παιδιά μου, το ήθελα απελπισμένα.
Το τραβάω, ο κόσμος ζητωκραυγάζει. Ήταν σκέτη παράνοια.
Η μεγάλη κόρη μου λέει "Μπαμπά, βγάλε τα ρούχα σου στο ντους".
Μου έδινε μπουκαλάκια νερό να πλυθώ.
Μετά φάγαμε και μείναμε ως τα μεσάνυχτα εκεί.
Ξεκίνησε στη μία. Ήμασταν 12 ώρες εκεί.
Κάποια στιγμή άρχισε να βρέχει.
Είχε απόλυτη ησυχία κι ένα παιδί στο πάρκο λέει
"Λούι, βρέχει τώρα!"
Τότε ήρθε ο τύπος που μένει στο σκάφος του.
- Έτσι τον γνώρισα. - Πήρες…
Πήρα τηλέφωνο "Μπορεί να βοηθήσει κάποιος;"
Ήρθε με μια βενζινάκατο. Κολυμπάει πολύ καλά.
Κι έτσι βούτηξε και κολύμπησε ως εμένα,
μπουσούλησε στη λάσπη, ανέβηκε στο σκάφος κι έβγαλε τα βρόμικα ρούχα του.
Φόρεσε καθαρά που είχε μαζί του.
- Με βοήθησε να βγω. - Πώς;
Ξέρει τα πάντα.
Ένιωσε πότε αρχίσαμε να έχουμε κίνηση.
Με τους απωθητές πρώρας κουνήσαμε λίγο το σκάφος.
Όταν ελευθερώθηκε, φουλάραμε και φύγαμε.
Την άλλη μέρα, ήμασταν στην εφημερίδα.
Στη φωτογραφία ήμουν εγώ με τα παιδιά στη λάσπη.
Λέω στη μεγάλη "Να ξαναβγούμε γρήγορα με το σκάφος
μη σας μείνει αυτή η εμπειρία."
Είπε "Μα καλή εμπειρία ήταν".
Είχε χαρεί πολύ.
Τι ωραία ιστορία.
- Απ' αυτές που ανδρώνεσαι. - Ναι.
Οι κόρες μου σίγουρα.
Δεν εμφανιστήκαμε στο φιλανθρωπικό γκαλά του Ιδρύματος Robin Hood;
Ναι, θύμωσα μ' αυτούς.
- Το σόου άνοιξε ο Έλτον Τζον. - Ναι.
- Έπαιξε το "Tiny Dancer". - Ναι.
Και το "Bennie and the Jets".
Κι όλοι μιλούσαν μεταξύ τους. Δεν τον κοίταζαν καν.
Βγαίνω λοιπόν και λέω
"Χαίρομαι να παίξω για εσάς που μιλάγατε όση ώρα έπαιζε ο Έλτον
λες κι ήταν ένας τυχαίος πιανίστας στο Χίλτον".
Μ' όλο τον σεβασμό για τον Έλτον Τζον, ποιος είναι ο Bennie;
- Ναι. - Για ναρκωτικά μιλάει το τραγούδι;
Μιλάει για τζετ;
- Για γκέι; - Ναι.
Για ένα γκέι μπαρ;
Για πέη;
- Εννοώ… - Τα πέη δεν έχουν φτερά.
- Έννοια σου και θα γίνει κι αυτό. - "Θα γίνει κι αυτό".
Περίμενε και θα δεις.
- Μου κάνεις μια χάρη; - Φυσικά.
Άνοιξέ μου την πόρτα. Δε θέλω να ξέρει ο κόσμος πού μένω.
- Την επάνω μόνο. - Έγινε, Λούι. Τα λέμε.
Την επάνω κλειδαριά πρώτα. Αριστερά ώσπου να κάνει κλικ.
Ακριβώς. Κι αυτήν προς το πόμολο.
- Ωραία. - Τα λέμε.
- Έγινε. - Θες να έρθεις;
Να πάω λίγο στο μπάνιο; Ναι. Ευχαριστώ.
Πώς ξέρεις τις κλειδαριές μου;
Υποτιτλισμός: Λένα Λίππι